„Z bronią prawdziwa tragedia. Trudno wprost uwierzyć, że na cały pluton otrzymałem z francuskiego magazynu tylko jeden karabin „Lebel", wzór z 1892 roku! Takie karabiny już raz Francja sprzedała Polsce w latach dwudziestych, gdy Piłsudski uderzył na młody Kraj Rad, by zresztą wkrótce potem typ ten wycofać z uzbrojenia własnego wojska.
Nie dysponowaliśmy żadnym sprzętem szkoleniowym. Nie udało się nawet uzyskać tarcz strzeleckich ani ostrych naboi.
0strzelnicy przestaliśmy w ogóle marzyć. Krótko mówiąc, braki w potrzebnym sprzęcie i wyposażeniu były tak ogromne, że wyszkolenie rekrutów w batalionie zapasowym graniczyło ze smutną fikcją.
Na cóż mogły się zdać w tych wyrunkach wszystkie trudy kadry instruktorskiej i wszystkie wysiłki dowódców, skoro wszędzie wyrastały przeszkody, mające źródło po stronic francuskiej A przecież od niej byliśmy całkowicie uzależnieni.
Nic mogłem pojąć, dlaczego tak się dzieje. Czy nie chcą nas uzbroić czy po prostu sami nie mają sprzętu A może jedno
1drugie Czuliśmy jednak wszyscy przez skórę, że ta „śmieszna wojna" nie może trwać wiecznie i któraś ze stron musi się ocknąć z letargu. Pozostało tylko pytanie, która i kiedy
Przez Szampanię i Burgundie“(2)