„Z Żoliborza, od Salamandry, jadę na Żelazną. Na przystanku przy Złotej czeka już Anna. Wchodzimy do zrujnowanej bramy. Z gruzów wychodzi kurierka. Zmarzła, zsiniała. Nie wiem, dlaczego Anna wybrała takie miejsce spotkania. Kurierka jest starszą kobietą. Zadziera spódnicę i odpina spod kolana paczuszkę. O, niedobrze! Ja teraz odpowiadam za kurierki i nie pozwolę nic przewozić w ten sposób. Przy osobistej rewizji nie ma już ratunku. Zabieram paczkę, żegnam się z Anną, prowadzę kobietę do Sabki na Koszykową. Tu odpocznie, poczeka na odpowiedź. Sabka trochę zdziwiona, że przyprowadziłam kogoś w dzień nie umówiony, ale zamyka nas w pokoiku, Jacka zabiera do kuchni.
— Strasznie łapali, już od Radomia.
— Dostanie pani lalkę dla córki.
— Nie mam dzieci. Na co mi lalka.
— Odniesie pani pod wiadomy adres.
— A to co innego.
Rozpakowuję paczkę. Listy dla Benedykta, Leśnika i Łaszczą. Odwiozę to do Kamili. Do licha, zapomniałam jej adres. Prawda, mam książkę. W porządku. Więc najpierw Kamila z paczką, potem jeszcze raz Kamila z odpowiedzią, którą zaszyję w lalce. Muszę to wszystko załatwić w kilku godzinach. Pobiec jeszcze po bilet dla kurierki, przynieść, oddać. Cały dzień zejdzie na lataniu. Nic dziwnego — Latawiec.“(13)