„W powietrzu zadźwięczały trzy głębokie dzwony gabinetowego zegara.
Dennis drgnął. Zrzucił pantofle i wrócił do łóżka. Było zimno, więc mocno otulił się kocem. ,3tary Walley najwidoczniej miał lunatyczny sen albo wybrał się na nocne łowy" — mruknął pod nosem i w pół minuty później już spał.
— Ależ, człowieku... Chcesz powiedzieć... Przecież to absurd...
— Wiem — powiedział wolno Walkely. — Prawdopodobnie brzmi niedorzecznie. Ale Bellamy przechodził to samo, widział go, mówił do niego, a raz nawet do niego strzelał...
— Bellamy — Bellamy do niego strzelał
— Tak. Bellamy nie jest mistykiem. Ma tyle wyobraźni co rzepa.
— Ale...
— Żadne „ale" nic nie pomoże... Widział go Bellamy, ja go widziałem, ja go słyszałem. On jest... I to się powtarza i zawsze tak samo, tylko...
— Co — zapytał Dennis.
— Dawniej nigdy nie wchodził do pokoju moskitowego.
— Myślisz, że...
— Nie wiem. Skąd ja to mogę wiedzieć Zastanawiam się tylko po co tam wchodził i czego tam szukał.
— Może chciał się czegoś napić — zakpił Dennis. Walkely zaprotestował.
— Nie — powiedział. — Za jego czasów tego pokoju nie było. Nie. Coś jest nie w porządku. Coś go gnębi. Coś, co spowodowało zmianę w rozkładzie nocnych spacerów.
Skrzyżowali spojrzenia i Walkely zaśmiał się krótko, jakby ze wstydem.“(14)