„Uważam; że przynależność do tego czy innego typu jest uwarunkowana nie tyle genetycznie, ile raczej jest wynikiem wychowania. Jeżeli w domu panuje atmosfera spokoju, życzliwości wzajemnej troski i rozsądnych wymagań, to i dzieci na ogół wyrastają na spokojnych i zrównoważonych ludzi. Muszę powiedzieć, iż podział na typy systemu nerwowego jest dosyć umowny. Najczęściej u człowieka w wieku 15—20 lat głównie cechy danego typu dopiero zarysowują się. W zasadzie od niego samego, od samowychowania, od jego stosunku do otoczenia, do pracy, do życia zależy, jakie cechy będą dominowały w jego charakterze.
Ale wiele, bardzo wiele można zmienić również w wieku dojrzałym. Mniej więcej do 50 roku życia byłem raczej zdecydowanym cholerykiem. Pamiętam, ile przysparzałem kłopotów sobie i otoczeniu nieuzasadnionymi wybuchami złości i brakiem pohamowania. Pewnego pięknego dnia powiedziałem sobie „Dość tego, trzeba zacząć pracować nad sobą". Praca ta nie była łatwa, trwała ponad rok. Ściślej mówiąc proces ten trwa również do dnia dzisiejszego. Pierwszy rok wymagał szczególnie uważnej kontroli własnych emocji, aż w końcu nauczyłem się panować nad sobą i spokojnie reagować na wydarzenia dziejące się wokół mnie.“(8)