„Termofosfaty. Aktualna pozostała jednak idea otrzymywania tzw. termofosfatów. Liebig w 1844 r. próbował stapiać fosforyty z wapnem, ale nie dało to pożądanego wyniku. Natomiast użycie soli metali alkalicznych (K, Na) rozwiązało pomyślnie ten problem. Wprowadzenie do cząsteczki fosforanu jonów sodu lub potasu zwiększa rozpuszczalność; wapń zostaje zastąpiony pierwiastkiem alkalicznym. Próby wykonane w latach 1880—1896 wypadły pomyślnie.
Niektóre skały wulkaniczne nadają się również do stapiania z fosforytami. Już w roku 1916 powstała w Belgii fabryka tzw. Rhenaniafosfatu. W Polsce w 1933 r. rozpoczęto produkcję termofosfatu o nazwie supertomasyna. Istota procesu termicznego polega na odwapnieniu apatytu przez tworzenie krzernianów wapnia.
Niezależnie od technologii opartej na stapianiu fosforytów rozwijała się inna, oparta na działaniu różnych kwasów, podobnie jak przy produkcji superfosfatu. Zamiast kwasu siarkowego używano kwasów solnego, chlorowego, nadchlorowego i azotowego.
Działając kwasem azotowym na fosforyty uzyskano tzw. „precypitat" w postaci dosyć łatwo rozpuszczalnego fosforanu dwuzasadowego — CaHPOi 2H20. Jednocześnie w procesie tym powstaje saletra wapniowa — Ca(NOs)2 w myśl równania“(10)