„Jak długo to trwało Trudno to orzec z całą pewnością. Ale w każdym razie nie krócej niż między upadkiem Konstantynopola w roku 1453 a połową XVIII wieku, kiedy kolejny sułtan uznał, że chrześcijanom należy pozwolić na życie. To znaczy około dwustu lat.
Drobnostka. Dwieście lat — to znaczy co najmniej osiem pokoleń. To znaczy, że kiedy prześladowani opuszczali wreszcie pustynię koło Góreme, nie było już przy życiu najdalszych prapradziadów, urodzonych w tym niepojętym, podziemnym mrowisku.
Z czego ci ludzie żyli Jak okiem sięgnąć, nie ma tu nawet najlichszego płachcia ziemi, na którym można by było uprawiać jakąkolwiek roślinę jadalną. W pieczarach nie ma nawet śladu jakiejś wytwórczości rzemieślniczej lub przemysłowej. Archeolodzy nie znaleźli tu nawet gwoździ, wyrobów skórzanych, broni, zabawek dla dzieci — no, niczego dosłownie, co byłoby normalne w XVI lub XVII wieku. Jedyna czynność, jaką zajmowali się mieszkańcy pieczar w Góreme, to była ceramika; do tej pory nawet przygodny turysta może znaleźć w nie zbadanych dotąd pieczarach przepiękne dzbany, misy i talerze.
Co jedli, skoro nie było tu żadnej hodowli, bo niby gdzie miałoby się paść bydło Co pili oprócz wody W co się ubierali, skoro w promieniu kilkudziesięciu kilometrów nie było nawet śladu upraw roślin włóknistych Skąd brali narzędzia, aby poszerzać swoje podziemne miasto, kuć kamienne wezgłowia Można ostatecznie zrozumieć, że ludzie zagrożeni śmiercią mogą przez pewien czas chronić się byle gdzie, w najprymitywniejszych warunkach. Ale żeby to trwało przez osiem pokoleń“(16)