„i niesamowitym ogniem, że nieznajomy cofnął się z przestrachem.
— Przebóg! Ona umarła... — rzekł półgłosem.
Zimny pot wystąpił mu na czoło. Wzdrygnął się na myśl, że dopiero co przyciskał do swego serca trupa. Wziął świecę
1 zaczął się wpatrywać w twarz Andrei. Ujrzawszy zsiniała wargi, czarne cienie koło oczu, rozrzucone włosy i nieruchome piersi, krzyknął, upuścił świecę i na oślep wypadł
2 pokoju.
Za chwilę jego kroki słychać było na schodach, potem w ogrodzie, wreszcie wszystko zagłuszył wiatr szalejący za oknami.
Wówczas Gilbert wyszedł z pokoiku Nicole i zatrzymał się na progu, patrząc ponuro na Andreę. Chwilę nasłuchiwał przy drzwiach, potem zamknął je na klucz, zgasił lampę w przedpokoju i wszedł z powrotem do pokoju Andrei, gdzie zgasił palącą się wciąż świecę, rzucającą osobliwe błyski na nieruchomą nogę Andrei.
— Andreo — powiedział młodzieniec cicho — dwa razy ci przebaczyłem, ale trzeci raz nie przebaczę. Uprzedziłem cię o tym, nic więc cię nie zdoła ocalić. Mówiłaś, że tworzę straszny romans, trzeba zatem dać mu straszne zakończenie.
I wyciągnąwszy ręce podszedł ku leżącej bezwładnie i bez czucia Andrei.
cxxir WOLA
Dżcrid unosił swojego jeźdźca z szybkością błyskawicy. Blady z niecierpliwości i strachu, Balsamo niemal leżał na rozwiewanej wiatrem grzywie rumaka i chwytał otwartymi ustami powietrze, przecinane szerokimi piersiami Dżerida niby wiosłem pływaka.“(7)