„Dyrekcja odpowiada, że dla niego pracy nie ma, zaś w kwietniu 1982 roku zwolniła przede wszystkim pilotów o wysokich kwalifikacjach wyłącznie z pobudek humanitarnych — ci gorsi mieliby większe trudności ze znalezieniem sobie pracy.
Ten sam ton rzekomej troski o człowieka znajduje Welsch kilka dni później w wywiadzie gen. Kowalskiego dla „Rzeczpospolitej" „Każdy pracownik w naszym przedsiębiorstwie swoim zaangażowaniem, sprawnością i precyzją działania wzbudza zachwyt naszych klientów. Moim marzeniem jest wychowanie takiej załogi, która byłaby autentycznie zintegrowana, gdzie każdy czułby się dobrze.
— A jak pan chce to osiągnąć — pyta dziennikarka.
— Po prostu jestem zwolennikiem zasady, że ludzie są największym dobrem i najcenniejszym kapitałem każdego przedsiębiorstwa. W PLL Lot także zaczęliśmy batalię o człowieka".
Równocześnie dyrektor Kowalski korespondencję z Welschem kwituje tą samą od lat formułką „Brak możliwości pozytywnego załatwienia prośby". W listopadzie 1983 roku ukazuje się artykuł w „Polityce" pt. „Ostatni do Rio", oparty na rozmowie z Marianem Szpakowskiem, dyrektorem personelu latającego.
Mówiąc o zwolnieniach z kwietnia 1982, były zwierzchnik Welscha informuje opinię publiczną „Załatwiliśmy to z pożytkiem dla przedsiębiorstwa, choć nie zawsze z pożytkiem dla pracownika". Autorka dodaje „Weryfikacja objęła również instruktorów pilotów. Kilku musiało odejść. Przyczyny Brak autorytetu w środowisku, brak zaangażowania, dwulicowość, czyli dwie moralności — inna dla przełożonych, inna dla podwładnych, a to są przecież bardzo poważne, dla niektórych wręcz zasadnicze zarzuty". I pointa W odpowiedzi na pytanie autorki, czy każdemu ze zwalnianych można byłocoś wytknąć, zapewnia „Kryształowych nie zwalnialiśmy. Konfliktowość to też był zarzut. Ale stworzyliśmy im możliwość odwołań do kierowników oddziałów i dyrekcji. To bardzo humanitarny gest z naszej strony".“(12)