„—Jak chcecie. No, to bywajcie, Przyjdę jutro i myślę, że nie z pustymi rękami.
Odwrócił się i począł schodzić po zboczu, przebył strumień, a potem ruszył wzdłuż jego brzegów, aż zniknął za skalnym występem.
Zabrali się na nowo do roboty, ale jakoś nie bardzo im szło. Co chwila przerywali kopanie pod byle jakim pozorem. Niekiedy nawet, aby posłuchać dalekiej śpiewki o zamazanych przez odległość słowach, niekiedy, aby obetrzeć pot z czoła, bo słońce grzało jak w pełni lata. Przyczyna prosta dopiero nazajutrz miał im Tess wskazać miejsce, gdzie powinni ryć, kopanie na dotychczasowym terenie w takim stanie rzeczy było tylko stratą czasu. Dlatego pracę przerwali tym razem na długo przed zmierzchem, ku wielkiemu zdziwieniu pani Jessie. Opowiedzieli jej o wszystkim, a przy okazji Karol stwierdził, że zbyt ostro przygadał Tessowi poprzednim razem i że tego żałuje, bo przecież Tess to chłop dobry z kościami i zupełnie bezinteresownie chce im pomóc.
Wieczór spędzili bardzo przyjemnie, i to tym bardziej, że Samuel wydobył z ukrycia butelkę whisky, jeszcze z tych nabytych w Cheyenne. Siedzieli na progu domostwa i gwarzyli o dawnych czasach pykając z fajeczek i spoglądając w niebo, na którym zapalały się gwiazdy, coraz więcej i więcej.“(5)