„— Dzielny z pana człowiek, dotrzymał pan słowa! Dziękuję panu!
— Ano tak, mój miły panie Sebastianie... Nie przyszło to jednak tak łatwo. Ojciec był zamknięty na cztery spusty i trzeba było sporo szkody narobić, zanim zdołało się go wydostać.
— Sebastianie — zapytał doktor nieco zatrwożony — czy czujesz się zdrów
— Ależ tak, ojcze, pomimo że mnie spotykasz w pokoju dla chorych.
Gilbert uśmiechnął się.
— Wiem, dlaczego tu jesteś...
Z kolei uśmiechnął się Sebastian.
— Czy ci tu niczego nie brak — pytał ojciec.
— Nie... niczego mi nie brak... dzięki tobie.
— W takim razie, mój drogi, polecam ci wciąż jedno i to samo pracuj!
— Dobrze, mój ojcze.
— Wiem, że to słowo nie jest dla ciebie pustym dźwiękiem. Gdybym tak sądził, nie mówiłbym tego do ciebie.
— Drogi ojcze! Niemogę ci nic na to odpowiedzieć, niech ci odpowie nasz dyrektor, ksiądz prefekt Berardier.
Doktor odwrócił się do księdza Berardiera, który dał mu do zrozumienia, że chciałby mu powiedzieć kiłka słów.
— Zaczekaj, Sebastianie — przerwał mu ojciec, po czym zbliżył się do dyrektora.
— Ojcze — zapytał nagle Sebastian — czy nie przytrafiło się nic złego Pitou Nie widzę go z wami.
— Siedzi w fiakrze przed liceum.
— Pozwól w takim razie panu Billotowi, aby go przyprowadził do mnie. Bardzo bym chciał %o zobaczyć.“(6)